Bugün Ne Yaşadık? Alev Yoktu… Ama Hepimiz Korktuk

Bugün Balıkesir’de garip bir gün yaşadık.
Gökyüzüne baktık, griydi. Siren sesleri geldi, insanlar telefonlarına sarıldı, sanayiden yükselen duman şehrin üstüne ağır ağır yayıldı. Ama bir tuhaflık vardı… Alev yoktu. Yanan bir yer görmüyorduk ama içimizde büyüyen bir huzursuzluk vardı.

Gümüşçeşme’de yer altındaki kimyasal depoda başlayan yangın, alıştığımız felaketlere benzemiyordu. Normalde yangın deyince gözümüz ateşi arar. Oysa bugün ateşi değil, dumanı izledik. Sanki görünmeyen bir şey şehrin üstüne çökmüştü.

Sanayi esnafı dükkânların önünde bekledi. Kimisi telefonla haber almaya çalıştı, kimisi sessizce gökyüzüne baktı. Herkesin aklında aynı soru vardı: “Ya daha kötüsü olursa?” Çünkü hemen yanı başında petrol istasyonu vardı, gaz dağıtım noktası vardı. İnsan, böyle anlarda ihtimalleri düşünmeden edemiyor.

İtfaiyeciler bugün gerçekten zor bir iş yaptı. Görmediğin bir şeye müdahale etmek kolay değildir. Alevle değil, nefesle mücadele ettiler. Birkaç dakika içeri girip geri çıkan ekipleri gördükçe şunu düşündüm: Bazı kahramanlıklar manşetlere sığmıyor.

Bir de doğanın sessiz yardımı vardı. Yağmur hafif hafif yağdı. Rüzgâr esmedi. Belki fark etmedik ama o rüzgârın olmaması büyük bir felaketi engellemiş olabilir. Bazen en büyük şans, fark etmeden yanımızda duran şeyler oluyor.

Saatler geçti, duman azaldı, insanlar yavaş yavaş rahat bir nefes aldı. Ama geriye sadece yanmış malzemeler değil, içimize sinen bir duygu kaldı. Bugün şunu bir kez daha anladık: Felaket her zaman alevlerle gelmiyor. Bazen sessiz bir duman, koca bir şehri tedirgin etmeye yetiyor.

Bugün Balıkesir olarak korktuk mu?
Evet, korktuk.

Ama aynı zamanda şunu da gördük:
Dayanışma hâlâ var. İtfaiye hâlâ orada. Esnaf birbirine hâlâ bakıyor. Ve bazen bir şehri kurtaran şey, en gürültülü anlar değil; yağmurun sessizliği, rüzgârın suskunluğu ve insanların soğukkanlılığı oluyor.

Bugün ne yaşadık diye sorarsanız…
Alevsiz bir yangın, görünmeyen bir korku ve derin bir nefesin kıymetini yaşadık.