Ruh Sağlığı Görmezden Gelinecek Bir Başlık Değil

Uzun zamandır toplum olarak çok yorulduk. Ekonomik baskı, gelecek kaygısı, öfke dili, tahammülsüzlük, yalnızlık, ekran bağımlılığı, sosyal kopuş… İnsanlar aynı şehirde yaşıyor ama birbirine temas etmiyor. Aynı evde kalıyor ama birbirini duymuyor. Aynı sınıfta okuyor ama kimsenin iç dünyasını gerçekten bilmiyor.

İşte tam da bu yüzden ruh sağlığı artık kenarda köşede konuşulacak bir başlık değil.
Tam merkezde duruyor.

Bir insanın içine kapanması, herkesten uzaklaşması, saplantılı düşüncelere sürüklenmesi, şiddeti zihninde büyütmesi; bunların hepsi “bana ne” denilecek işler değil. Bazen en büyük tehlike, sessizce büyüyen iç çöküş değil mi ?

Ne Tuhaf Bir Zamandayız

Gerçekten de tuhaf bir dönemdeyiz.
İnsanlar kalabalıklar içinde yalnız.
Çocuklar bilgiye yakın ama huzura uzak.
Büyükler konuşuyor ama kimse kimseyi tam anlamıyla dinlemiyor.
Herkes bir şey anlatıyor ama çok az şey gerçekten kalbe değiyor.

Sonra bir haber geliyor ve hepimiz aynı şeyi söylüyoruz:
“Yok artık…”
Ama artık bu şaşkınlık cümlesi de yetmiyor. Çünkü şaşırmakla kalıyoruz, sonra başka bir gündem geliyor, başka bir telaş başlıyor. Oysa bazı acıların üstü kapanmıyor. Kapanmamalı da.

Toplumdan Kopmamak Hayati Bir Mesele

İnsan, insanla dengede kalır.
Konuşarak, paylaşarak, fark edilerek, görülerek…

Toplumdan tamamen uzaklaşmak, herkese sırt dönmek, kendi iç karanlığını büyütmek, öfkeyi tek gerçek haline getirmek; insanı çok tehlikeli bir yere sürükleyebilir. Bu yüzden aile içinde iletişim, okulda rehberlik, çevrede dikkat, toplumda dayanışma çok önemli.