Yağmur Altında Balıkesir

Sabah Balıkesir’e yağmur yakışmıştı.

Hani insanın “bugün sokak başka kokuyor” dediği günlerden… Ama gazeteci için yağmur romantik bir detay değil; sokağın gerçeğini daha çıplak gösteren bir perde aralığıdır.

Haber için çıktım yola.

Adımlarım beni Milli Kuvvetler Caddesi’nden Anafartalar’a doğru sürükledi. Trafik kapalıydı. Tabelalar yerindeydi. Yasak netti. Ama şehir başka bir şey söylüyordu. Araçlar alıştıkları gibi ilerliyor, yasak sanki temsili bir duyuruymuş gibi ihlal ediliyordu. Balıkesir’de bazı kurallar var; tabelada durur, hayatta durmaz.

Yağmur camlara vururken şunu düşündüm:
Bu şehirde yasaklar tanınmıyor ama alışkanlıklar çok güçlü.

Pazar yerine yöneldim. Orası başka bir dünya. Yağmur falan dinlemez. Tezgâhlar açık, sesler yüksek, pazarcının sesi yağmurdan baskın. Domatesin kilosu konuşuluyor, yeşilliğin tazeliği tartışılıyor, esnaf “son kaldı” diye bağırıyor. Hayat orada canlı. Balıkesir’in nabzı hâlâ pazarda atıyor.

Ama yere baktığınızda başka bir tablo çıkıyor karşınıza. Islak asfaltın üzerinde plastik poşetler, çamura karışmış sebze artıkları, rüzgârla savrulan ambalajlar… “Şehri temiz tutalım” cümlesi, afişlerde kalmış gibi. O dertle dertlenen insan sayısı her geçen gün biraz daha azalıyor sanki.

Kimse “bir başkası toplar” diye düşünmüyor.
Kimse “ben atmayayım” zahmetine girmiyor.
Yağmur nasıl olsa her şeyi alıp götürür diye bakılıyor belki de.

Trafikte de, temizlikte de ortak bir refleks var:

Kural varsa bile bana denk gelmez.
Ceza varsa ama bana yazılmaz.

Oysa şehir, üzerinde yaşayanların aynasıdır.
Kaldırıma atılan çöp de, kapalı yolda ilerleyen araç da aynı şeyin işaretidir:
“Bana bir şey olmaz” rahatlığı.

Balıkesir yağmur altında bugün daha net konuştu.
Gürültüyle değil, ıslak sokaklarıyla.
Canlı pazarlarıyla.
Görmezden gelinen yasaklarıyla.

Şehir yaşıyor, evet.
Ama bazı alışkanlıkları da hiç değişmeden bizimle birlikte yürümeye devam ediyor.