10 Ocak: Bir Gün, Bir Masa, Bir Sessizlik

Gazetecilik; alkışla değil, çoğu zaman yalnızlıkla yapılan bir iş. Soğukta bekleyerek, yağmurda not tutarak, gecenin bir yarısı bir telefon bekleyerek…

Yanlış anlaşılarak, hedef gösterilerek, bazen susturularak… Ama çoğu yerde “hatırlanmış gibi yapılan” bir gün olmaktan öteye gidemiyor.

Balıkesir’de 10 Ocak: Sessiz Bir Takvim Yaprağı

Türkiye’nin birçok ilinde valilikler, kurumlar, protokol; 10 Ocak’ta gazetecileri davet ediyor. Bir yemek, bir buluşma, bir teşekkür cümlesi…

Siyasetten arındırılmış, samimi, sade. Balıkesir’de ise uzun süredir farklı bir tablo var. Ne kurumsal bir davet, ne ortak bir buluşma, ne de “siz varsınız” denilen bir masa… Sanki 10 Ocak, Balıkesir takviminden sessizce çıkarılmış gibi.

Belediyeler Var Ama…

Evet, belediyeler gündeme geliyor. Ama orada da başka bir sorun başlıyor. Bir kahvaltı…Bir yemek…Ardından mikrofon…Sonra slaytlar… Ve gazeteciler, bir günlüğüne “dinlenen” değil, bir kez daha “dinlemek zorunda kalan” oluyor.

10 Ocak; çalışan gazetecilerin günü olmaktan çıkıp, belediye projelerinin sunum gününe dönüşüyor. İyi niyet olabilir. Ama niyet yetmiyor. Çünkü bir gazeteci, yılda bir gün bile olsa, değerli hissetmek,
hesap soran değil, insan olarak görülmek ister.

Asıl Soru Şu:

Balıkesir’de 10 Ocak, siyasete alet edilmeden kutlanabiliyor mu?

Gazetecinin kimliğine, haberine, manşetine bakmadan… “Bizimle mi, bize karşı mı?” diye sormadan… Sadece yaptığı iş için… Bu sorunun cevabı bugün pek iç açıcı değil.

Bir Hikâye Gibi Ama Gerçek

Bir gazeteci düşünün…

Yıllardır Balıkesir sokaklarında. Yangında ilk orada, kazada ilk orada, krizlerde yine orada. Bugün 10 Ocak mı? O gün kalem yine yazıyor, haber yine yetişiyor, ama içten içe şu cümle dolaşıyor zihninde: “Biz hep varız ama bir gün bile görülmüyoruz.”

10 Ocak Bir Gün Değil, Bir Ayna olmalı. O ayna, yönetenlerin basına bakışını gösterir. Kurumların samimiyetini gösterir. Demokrasinin yerel ölçekte ne kadar içselleştirildiğini gösterir. Ve Balıkesir’in bu aynaya daha cesur bakması gerekiyor. Kimliği olan her gazeteci; alkış değil, plaket değil, reklam değil Sadece şunu duymak istiyor: “Bu kentin hafızasında senin emeğin var.”...