Balıkesir'e 'Vali Gelmeden Önce

Balıkesir’in Kepsut ilçesinin bir köyü.

Yıl deseniz çok eski değil aslında.

Valinin geleceği haberi köye sabah erken saatlerde yayılıyor.

Muhtar telaşlı, Kahveci masa siliyor, ama en çok telaşlanan, köyün girişindeki yaşlı kadın.

Hikâye Burada Başlıyor

Kadının evi, köy yolunun hemen kenarında. Duvarı yıkık, bahçesi açık. Kimsesi var ama kimsesiz!
Komşular diyor ki: “Vali geçerken görürse kötü olur.”

Kadın cevap veriyor: “Görsün”

Kimse anlamıyor.

Vali geliyor.
Arabayla değil, yürüyerek köyün içine giriyor. Yanındakiler biraz geride. Kadın,
kapının önünde bekliyor. O An Vali duruyor. Duvara bakıyor.

Kadın konuşuyor:
“Valim, ben yıllardır dilekçe verdim. Kimse bakmadı. Umudum yok ama... Bugün bakarsınız diye bekledim.”

Vali not almıyor. Telefon açmıyor. Sadece soruyor:
“Kaç yıldır?”

Kadın cevap veriyor: “On beş.”

tek bir cümlelik yanıt.

Vali yanındakilere dönüyor:
“Bu köyde bugünkü işimiz bu.”

Program değişiyor. Toplantı erteleniyor. Fotoğraf çekilmiyor. Duvar ölçülüyor. Dosya soruluyor. Sorun yerinde görülüyor. Sonrası mı, O duvar ay geçmeden yapılıyor. Ama köyde hâlâ şu cümle anlatılıyor:
“Vali geldi, ama konuşmadan önce baktı.”

İdarecilik Tam O An

İdarecilik; önceden yazılmış program değildir.

İdarecilik yıkık bir duvar varsa Köy yolunda durabilmektir.

İdarecilik; mikrofonu eline almak değil,

bir duvarın önünde susabilmektir.

İdareciler Günü; çiçekle değil, yön değiştirerek kutlanır.
Bir planı, toplantıyı, buruk bir Anadolu insanını görünce bozabiliyorsan, bir insan için durabiliyorsan, o gün idarecisindir aslında.

Yaşadık ve tanık olduk bu duruşa.

Geçenlerde hatırladım bir an arayıp sordum.

O kadın iki yıl sonra vefat etmiş. Muhtar değişmiş ama. Duvarı sordum Duvar sağlam dediler.
Ama asıl sağlam olan şey şu:

Balıkesir’in bir köyünde, bir gün bir vali gerçekten durdu. Bir idarecinin geçtiği yolları toprak deyip geçmemesi, bazen bir köyün, bazen bir insanın hayatını ve kaderini de değiştirir.

.